फिचर

शुकलाल विक, उमेरले १७ वर्ष । साविक मार्तडी गाविस–२ स्थित मालिका माध्यमिक विद्यालयमा कक्षा ९ मा अध्ययनरत । २०५८ असोज ११ गते शुक्रबारको दिन । अन्य दिनझैँ त्यो दिन पनि

हरेक बिहान घाम झुल्किनुअघि बगनासकाली गाउँपालिका–४, महछाप खानीछापका तीन घरका आँगनमा एउटै दृश्य दोहोरिन्छ। घरको डिलमा उभिएर तीन आमाका आँखा करिब दुई किलोमिटर तल सिद्धार्थ राजमार्गको धैरेनी मोडतर्फ पुग्छन्। त्यही

रातको ९ बजे, गाउँका अधिकांश घरमा खाना पाकिसकेको थियो । दिनभरको काम सकेर मानिसहरू खाना खाने र सुत्ने तयारीमा थिए । त्यो रात ०५९ चैत ३ गते उदयसिंह धामी पनि

धनगढी उपमहानगरपालिका—१४ स्याउले (साविकको फुलवारी गाविस—७ स्याउले) घर भएकी ८० वर्षीेया द्वन्द्व पीडित हरीना सार्कीले विगत २४ वर्षदेखि छोरा तुलाराम सार्कीको न्यायको पर्खाईमा बसिरहनु भएको छ । सशस्त्र द्वन्द्वको समयमा

घरको नाम थियो पार्वती ताम्राकार । तर, युद्धले उनको नाम फेरिदियो, ‘शिला’। युद्धले नाम मात्रै होइन, जीवनको बाटो पनि फेरियो । १९ वर्षीया युवतीले घर, परिवार र आमाको काख छाडेर

पति गुमाएपछि एकल जीवन बिताउन बाध्य महिलाहरू आर्थिक, सामाजिक तथा मनोवैज्ञानिक पीडाको दोहोरो–तेहरो मारमा परिरहेका छन्। कालगतिले पति गुमाएका वा दशक लामो सशस्त्र द्वन्द्व, वैदेशिक रोजगारी, दुर्घटना तथा सम्बन्धविच्छेदका कारण

तानसेन नगरपालिकाको बजार क्षेत्रबाट संकलन हुने फोहोर खुला रूपमा देउराली सामुदायिक वनअन्तर्गत वनदेवी जङ्गल क्षेत्रमा विसर्जन गरिदा स्थानीय बासिन्दा दुर्गन्ध, प्रदूषण तथा सम्भावित स्वास्थ्य जोखिमको मारमा परेका छन्। दीर्घकालीन फोहोर

रिब्दीकोट गाउँपालिका–४ भैरवस्थानका ८६ वर्षीय नामदेव विश्वकर्माको यो प्रश्न केवल एक व्यक्तिको चिन्ता होइन, स्वास्थ्य बिमा सेवामा निर्भर हजारौं विपन्न नागरिकको साझा पीडा हो । दम, उच्च रक्तचाप लगायतका दीर्घरोगबाट

बर्दिबास–१ का ७५ वर्षीय भक्त भण्डारी बस्तीको सिरानको पानीखोल्सीको अवस्था देखेर वीरक्तिनुहुन्छ । “यो खोल्सीको जरुवा दुई दशकअघि पहिलेको बर्दिबास क्षेत्रभरिकै खानेपानीको स्रोत थियो, अहिले त पानी बग्ने पहिलेको ठाउँमा

मालिकार्जुन गाउँपालिका–२ का बजानी, सिराड, श्रीराड र ठिङका बासिन्दाका लागि पानी माग गर्दै आएको वर्षौ भयो । यहाँका महिला, बालबालिका र वृद्धहरूको पानीको खोजीमै समय बित्ने गरेको छ । यी

मिथिलाको ऐतिहासिक र सांस्कृतिक केन्द्र मानिने यस जिल्लामा दलित समुदायले पनि समाज निर्माणमा महत्वपूर्ण योगदान दिँदै आएका छन् । तर, परम्परागत सामाजिक संरचना, आर्थिक अभाव र जातीय विभेदका कारण धनुषाका

चारैतिर घना जङ्गल । बीचमा सानो बस्ती । बिहानको उज्यालोसँगै साइकलमा किताबको झोला बोकेर विद्यालयतर्फ निस्किने बालबालिका । तर उनीहरूको यात्रामा केवल पढाइको सपना मात्र छैन, सँगै हुन्छ बाघ, चितुवा

विसं २०७९ असार २५ को साँझ । सिमसिम पानी त परिरहेकै थियो । थप ठूलो पानी पार्ने सङ्केत आकाशमा थिएन । गाउँ नजिकको दोदा नदीमा बेग उर्लिएको थिएन । आकाश

“रानी घाटैमा किन काँडा रोप्यौनी निरमाया, आउने बाटैमा…” हरेक वर्ष मनसुन सुरु हुनासाथ बुटवल उपमहानगरपालिका–३ का ज्योतिनगर र लक्ष्मीनगरबासीको मनमा यही गीत झल्किन्छ । गीतसँगै उनीहरूमा डर पनि जाग्छ—आज पहिरो

कर्णाली प्रदेशको राजधानी वीरेन्द्रनगरदेखि करिब ९० किलोमिटर पश्चिम, पहाडको खोँचमा एउटा रमणीय बस्ती छ–रेक्चा । प्राकृतिक सौन्दर्यले भरिपूर्ण यो गाउँ दशकौँदेखि एउटा गम्भीर समस्यासँग जुधिरहेको छ–खानेपानी अभाव । बस्ती सुन्दर

लोकतन्त्रको उत्सवका रुपमा मनाइएकोे आम निर्वाचन ०७९ सालमा त्रिवेणी नगरपालिका–७ मालाकोटका गगने ऐडीका लागि कहिल्यै नमेटीने घाउ भएर बल्झिरहेको छ । । ०७९ मङ्सिर ४ गते भएको प्रतिनिधि सभा र

नौगाड गाउँपालिका–१ अन्तर्गतको सबै भन्दा दुर्गम बस्ती नागुका स्थानीयले आगामी फागुन २१ गते हुने निर्वाचनमा मतदान नगर्ने निर्णय गरेका छन् । गाउँमा आयोजित दुई चरणका भेलाबाट कुनै पनि राजनीतिक दललाई

“मैले पनि देशकै लागि भनेर लडेँ, छोरा पनि देशकै लागि सहिद भयो, अब कहिलेसम्म नेपालीले देशका लागि भनेर लडिरहनु पर्ने हो ?”, बालकिशोरले प्रश्न गर्दै भन्नुभयो । सङ्खुवासभाको सिलिचोङ गाउँपालिका–३

गुठीचौर गाउँपालिका–३ गज्र्याङकोट, जुम्लाका ४० वर्षीय मिर्गौला पीडित कमानसिंह परियारको उपचारका लागि हारगुहार माग्दामाग्दै मृत्यू भयो । उहाँका दुईवटै मिर्गौला फेल भएका थिए । परिवारसहित रोजगारीका लागि भारत गएका परियारका दुवै मिर्गौलाले

व्यास नगरपालिका–८ बर्लाचीका २६ वर्षीय झलक विक अपाङ्गता भएका कारणले राज्यले प्रत्याभूत गरेको अधिकारबाट वञ्चित हुनुपर्ने बाध्यात्मक अवस्था सृजना भएको छ । बहुअपाङ्गता भएका झलकलाई सुरक्षित राख्ने व्यवस्था नहुँदा परिवारले