सदरमुकामको एक १४ वर्षीया बालिका तरकारी काट्दै छन् । नातिनी बोकेकीहजुरआमाले भनिन, “चिनी हालेको खान्छे, नुन लगाएको खान मान्दिन ।” बच्चालाईआमाको दूध नपुगेर मनतातो पानीमा चिनी घुलाएर खुवाउने गरेको हजुरआमालेबताइन्
हातमा कागज लिएर अलमलाई रहेकी छोरीको ताल देखेर उनी अक्क न बक्क परे । उनलाई रिस पनि उठ्यो । पाँच पाँचवर्षस्कूलमा पढेकी छोरी । एउटा तमसुक पढेर सुनाउन भन्दा अटेर
सिन्धुपाल्चोक ठूलोसिरुबारी ६, कोटडाँडाका १८ वर्षीय मिलन चौलागाईलाई बालअधिकारको आधारभूत सवाल बारे अब कसैले बताइरहनु पर्दैन । मिलन १३ वर्षो उमेरदेखि नै बालअधिकार चेतना समूहमा संलग्न भएका हुन् । समूहको अभियान
गाउँमा सबैलाई दशैको रमणीयताले छाए पनि कमला भने टोलाएर माईती घरको आगन बढारदा बढारदै सानो बच्चा टुकुटुकु गर्दै आमाको फरिया समातेर सोध्छ”आमा, आमा, तल्लोघरको सुनीको बाबा त आउनु भएछ । कस्तो राम्रो राम्रो
आज फर्केलान् भोलि फर्केलान् भनेर बाटो हेरेको पनि छ वर्ष पुगिसक्यो । न कतै ज्यानै तलबितल केही भयो कि- बेला बखत यस्तो आशङ्का मनमा नलागेको पनि होइन तर आफैले मनलाई थामथुम
दिउँसोको १२ बजे । हिउँदे खेतीको समय । खेत जोतेर केहीबेर अघिमात्र फुर्किएको थियो ।हल गोरु बाँधेर घरको पेटीमा मानबहादुर के थुचुक्क मात्र बसको थियो, माओवादी कार्यकर्ताहरू आइपुगे उसलाई लिन । बहिनीले
‘बुढेसकालमा छोराले कमाएर पाल्छ कि भन्ने आशा थियो तर के भयो के भयो -‘। रिस्ती गाविस-१ सोतीबेसीका ७१ वर्षीय होमनाथ अधिकारीको बिलौना हो यो । घर-व्यवहार सन्तानको काँधमा सुम्पेर आनन्दसँग बस्ने
‘हामीलाई पैसा हैन, सम्मान चाहिएको छ । पैसा भन्दा आत्मसम्मान र अत्मसन्तुष्टि ठूलो कुरा हो । पीडकलाई कारबाही भए मात्र हामीले कानुनी रूपमा सम्मान पाउने छौं । पीडक जो भए पनि
तत्कालीन शाही नेपाली सेनाको निर्मम कुटाइबाट मने सुनारको मृत्यु भएपछि विधुवा बन्न पुगेकी कमलाको अवस्था झन् दयनिय बन्दै गएको छ । पतिको हत्यापश्चात लामो समयसम्म हातमुख जोर्न समस्या भएपछि कमलाले
जनआन्दोलनमा शहीद भएका परिवारलाई सरकारले क्षतिपूर्ति उपलब्ध गराएको भएपनि सोही अनुसारको सुविधा पाउनबाट बञ्चित भएको उनीहरूले गुनासो गरेका छन् । जनआन्दोलन ०६२/०६३ मा रौतहट जिल्लाका शहीद भएका ताहीर मियाँ अन्सारीलगायतको
चुलामा खाना पाक्दै थियो । बाहिर निस्कन पो के खोजेकी थिइन् उनी त्यत्तिनै बेला आँगनमा उभिरहेको आफ्नो छोराको छातिमाथि एसएलआर बन्दुक तेर्स्याइएको देखिन् । उनको छोरासहित ३७ जना कामदारहरू मृत्युको
अपाङ्ग छोरी काखमा च्यापेर आँखा भरी आँसु बगाउँदै सावित्राले भनिन्, “मैले के बिराएको थिएँ होला – मैले के पाप गरेको थिए होला र आज मैले यो दशा ब्यहोर्नु पर्दैछ । नमरी जाने
कुशादेवी गाविस-५ निवासी १९ वर्षीय जगत भनिने शालिकराम हुमागाइँ र सर्लाही जिल्लाकी २० वर्षीय मिना तामाङ ०६१ जेठ १२ गते बिहान भुमेडाँडा गाविसनजिकै अमिलचौरमा सुरक्षाकर्मीले प्रहार गरेको गोलीद्वारा मारिए ।
साउनको महिना । सिमसिमे पानी परिरहेको थियो । दुई जना बुढा-बुढीको परिवार ।काम धेरै बितेको भए पनि बुढो शरीर पानीमा भिजेर काम गर्न सक्ने अवस्था थिएन । नब्बे वर्षो हाराहारीमा पुग्न
एक छोरा र एक छोरीकी आमा तीर्था विवाह भएको ८- १० वर्षै पतिको निधन भएपछि बेसहारा त भएकी थिइन् नै । सशस्त्र प्रहरीले उनको बास नै उठाइदिएपछि उनको बिल्लिबाठ पनि भयो ।
ती समय सम्झँदा अहिले पनि पत्रकार गङगा विष्टको आङ सिरिङ्ग हुन्छ । उनलाई ०५८ मंसिर १८ गतेको जस्तो दिन कसैले पनि भोग्नु नपरोस् जस्तो लाग्छ । त्यस दिन उनलाई तात्कालीन
तीनबीस नाघेको उमेर । नेपाली उखानकै आधारमा भन्ने हो भने डाडापारिको घाम । परिवार को सङ्ख्या २८ जना पुगिसके । लालाबालाको संख्यामात्र १३ जनाको छ । परिवार ठूलो भए पनि
नयाँ नेपाल परिवर्तनको संघारमा उभिएर सरकारले जतिसुकै शान्ति र राहतको आश्वासन दिएपनि स्थानीय स्तरमा रहेका द्वन्द्वपिडितहरूका पिडा र बेदना भने जस्ताको त्यस्तै छन् । देशमा जतिसुकै राहत र शान्तिका सबालहरू
एकातिर पतिवियोगको पीडा । अर्कातिर आफ्ना पाँच सन्तानको लालनपालन र उनीहरूको भविष्यको चिन्ता । प्रत्येक पला उनको मन पोलिरहेको हुन्छ । कमाइ गर्ने पति मारिएपछि देउराली गाविस-९ भिरकोटकी सुन्तलीमाया श्रेष्ठको
स्वास्थ्यकर्मीहरूले मृत्युको मुखमा पुग्न लागेको मानिसहरूलाई पुनर्जीवन दिन सक्दछन् । विरामीहरूलाई औषधि उपचार गरेर निको पार्नुपर्ने स्वास्थ्यकर्मीहरूले विरामीहरूको शरीरमा विष घोलिदिएर उनीहरूलाई कमजोर बनाउने गरेको पाइएको छ । स्वास्थ्यकर्मीहरूले विरामीको
