फिचर

जिल्लाको दुर्गम भनिने डाँडापारीका कृष्ण खुलाल आजकाल शहरतिरै भेटिन्छन् । भूकम्पले चिराचिरा पारेको थकित मन लिएर आजकाल उनी गाउँका लागि केही गर्न सकिन्छ कि भनेर सरकारी र गैरसरकारी संस्थाका कार्यालय

विद्यालय बिदा थियो । छोरी गोठ गएकी थिई । गाईवस्तु भेडाबाख्रा चराउन जाने खर्क गाउँबाट तीनदेखि चार घण्टाको दूरीमा पर्छ । सधैँको जस्तै दैनिक थियो, स्वाँरा गाविस–९ की ५७ वर्षो

‘ममात्र किन बाँचे हुँला -‘ भूकम्पले भत्काएको घरको भग्नावशेष आँगनबाट नियाल्दै नवराज परियारले भने- ‘आफ्नै घर चिहान बन्यो, न घर रह्यो न मेरो परिवार नै ।’   दुई छोरासहित श्रीमतीलाई

भूकम्पले घर भत्केपछि ओडारमा बस्दै आएका १सय ३ वर्षीय जयपति चेपाङलाई  घर निर्माण गरेर ०७२ जेठ ७ गते नवनिर्मित घरमा नै फर्काइएको छ ।   प्रमुख जिल्ला अधिकारी रामप्रसाद थपलिया

छोरा र पत्नी सम्झदैँ उनी बेला बेलामा मुर्च्छा पर्ने गरेका छन् । साथीभाई र आफन्तसँग बेसुरका कुरा पनि गर्छन् । विदेशबाट उनी फर्केको १२ दिन बितिसक्यो तर पनि उनको आँखाबाट

उनी घरि आफ्नो घर हेर्छन् । कहिले विद्यालयतिर हेरेर टोलाउँछन् । उनको मानसपटलमा तिनको सम्झनामात्र बाँचेको छ । कखरा पढेको विद्यालय जहाँ उनी घरभन्दा बढी रमाउँथे, त्यसको भौतिक अस्तित्व धुलो

भूकम्पले घर भत्किँदा घाइते भएका बिरामीहरूलाई अस्पतालबाट डिस्चार्ज हुने दिन नजिकिँदै गर्दा कहाँ जाने भन्ने चिन्ताले सताउन थालेको छ । घरै भत्केर घाइते भएकाहरूको घर सिङ्गो हुने कुरै भएन ।

सेतै कपाल फूलेको टाउकामा काटिएको कपाल । गोडा सुन्निएर हुप्प फुलेका । सुखदुःखको साथी लौरो त छँदैछ । उमेरका ७० बसन्त जसोतसो पार गरी ७१ वर्षमात्रै टेकेकी बृद्ध महिला ।

ज्याम्दी गाविस–४ का १३ वर्षीय दीपक विश्वकर्मा र उनको ११ वर्षीय भाइ रुपककी आमा ३५ वर्षीया मैयाले सधैँको लागि बिदा लिइन् । भूकम्पमा घरले किचेर पत्नी मैयाको मृत्यु भएबाट धनबहादुर

उमेरले ७० वर्ष नाघेकी गैरिविसौना देउपुर–७ सल्लेबासकी सावित्री तिमल्सिना हरेक दिन भत्किएको आफ्नो घर हेरेर दिन बिताउँछिन् । सम्पत्तिको रूपमा रहेको दुई तल्ले घर भत्किएपछि नजिकै रहेको पालमा रात कटाएर

ठूला, ठूला भाँडामा दाल र चामल उम्लिरहेको छ । वरपर चामल र दालका बोरा लडिरहेका छन् । १५ दिन भयो उनले एक छिन पनि फुर्सद नपाएको । तीन दिनदेखि रुघा, खोकी र

चापागाउँ–८ डाँडागाउँका राधेश्याम बस्नेतको घर पनि वैशाख १२ गते आएको विनाशकारी भुकम्पका कारण छिनभरमै ध्वस्त भयो । उनका छिमेकी रितबहादुर थापाको घरले थिचेर मृत्यु भयो । आमा दमको रोगी हुनुहुन्छ

बिहानको पाँच बजे, हर्कबहादुर झिसमिसेमा आँखा मिच्दै उठ्छन् । हातमुख धोएपछि दैनिक नित्यकर्ममा जानुपर्ने उनकोबाध्यता । सात जना परिवारको साँझ बिहानको जाहो गर्न उनलाई धौधौ परिरहेको छ । आरनमा पुग्छन्

संविधानसभा निर्वाचनमा द्वन्द्व पीडितहरूमा उमङ्ग भन्दा आक्रोस बढिरहेको छ । मलिन अनुहारमा आफन्तलाई चाडबाडमा जस्तै गरी निर्वाचनको मुखमा पनि आफ्ना स्वर्गीय पतिलाई कालेश्वरकी हरिमाया तामाङ सम्झन्छिन् । आँखा रसाएका रसाएकै