फिचर

गोरो अनुहार । मोटो शरीर । सेता कपडाको पहिरन । नकोरेको कपाल लुकाउन टाउकोमा हरियो नातो । आँखामा पावरवाला चस्मा । चस्माभित्रका आँखाभरी आँसु । घाँटीमा रूद्राक्षको माला । घरका

भिरालो बारी । कलिला किशोरीहरू । घाँस बोक्ने डोको बिसाएर गफिँदै । एक आपसमा सुख-दुखः साटिरहेका छन् उनीहरू । झट्ट हेर्दा ५/६ कक्षाका विद्यार्थी । विद्यालय विदाको दिन घरपरिवारलाई सघाउन

हातमा बाँसका कप्टेरा र खुकुरी । कहिले बाँसका सुइरा खुर्किरहेका हुन्छन् त कहिले मुढा बुन्दै र साथीहरूलाई सिकाउँदै हुन्छन् उनी । जिल्ला कारागार गुल्मीमा हाडहाडे-४ का बासु खत्री जहिले पनि

आँखाभरी आँसु । निन्याउरो अनुहार । जिङ्रिङ्ग कपाल । ब्लाउज र लुङ्गीमा न्याय खोज्दै भौंतारिएकी छन् उनी । मर्नु न बाँच्नुको दोसाँधमा उनी एकोहोरो भइ रहन्छिन् । आफ्नो काखकी छोरी

धैलोमैलो लुगा । हातमा हावा नभएको सानो भकुण्डो । भेडा बथानका बीचमा । बिहानको आठ बजे खाना खाएर भेडा लिएर जङ्गल पसेपछि साँझ खोरमा भेडा लिएर फर्कन्छन् । यो उनको

सुख दुख बाँडेरसँगै जिउने बाचा साथ वैवाहिक बन्धनमा बाँधिएर रहेको एक जोडीले आपसी सामान्य विवादलाई मिलाउन नसक्दा परिवार नै छिन्नभिन्न भएको छ । सामान्य घरायसी विवादलाई समयमै व्यवस्थापन गर्न नसक्दा

दिनको १२ बज्न लाग्दै थियो । सोममायाँ विश्वकर्मा बारीमा मकै गोड्न जाने तयारी गर्दै थिइन् । घरको पिँढीमा १२ वर्षीया छोरी सुनिता खेल्दै थिइन् । घरनजिकै रहेको कोलडाँडाँ बारीको डिलमा

जिल्लाको दुर्गम भनिने डाँडापारीका कृष्ण खुलाल आजकाल शहरतिरै भेटिन्छन् । भूकम्पले चिराचिरा पारेको थकित मन लिएर आजकाल उनी गाउँका लागि केही गर्न सकिन्छ कि भनेर सरकारी र गैरसरकारी संस्थाका कार्यालय

विद्यालय बिदा थियो । छोरी गोठ गएकी थिई । गाईवस्तु भेडाबाख्रा चराउन जाने खर्क गाउँबाट तीनदेखि चार घण्टाको दूरीमा पर्छ । सधैँको जस्तै दैनिक थियो, स्वाँरा गाविस–९ की ५७ वर्षो

‘ममात्र किन बाँचे हुँला -‘ भूकम्पले भत्काएको घरको भग्नावशेष आँगनबाट नियाल्दै नवराज परियारले भने- ‘आफ्नै घर चिहान बन्यो, न घर रह्यो न मेरो परिवार नै ।’   दुई छोरासहित श्रीमतीलाई

भूकम्पले घर भत्केपछि ओडारमा बस्दै आएका १सय ३ वर्षीय जयपति चेपाङलाई  घर निर्माण गरेर ०७२ जेठ ७ गते नवनिर्मित घरमा नै फर्काइएको छ ।   प्रमुख जिल्ला अधिकारी रामप्रसाद थपलिया

छोरा र पत्नी सम्झदैँ उनी बेला बेलामा मुर्च्छा पर्ने गरेका छन् । साथीभाई र आफन्तसँग बेसुरका कुरा पनि गर्छन् । विदेशबाट उनी फर्केको १२ दिन बितिसक्यो तर पनि उनको आँखाबाट

उनी घरि आफ्नो घर हेर्छन् । कहिले विद्यालयतिर हेरेर टोलाउँछन् । उनको मानसपटलमा तिनको सम्झनामात्र बाँचेको छ । कखरा पढेको विद्यालय जहाँ उनी घरभन्दा बढी रमाउँथे, त्यसको भौतिक अस्तित्व धुलो

भूकम्पले घर भत्किँदा घाइते भएका बिरामीहरूलाई अस्पतालबाट डिस्चार्ज हुने दिन नजिकिँदै गर्दा कहाँ जाने भन्ने चिन्ताले सताउन थालेको छ । घरै भत्केर घाइते भएकाहरूको घर सिङ्गो हुने कुरै भएन ।

सेतै कपाल फूलेको टाउकामा काटिएको कपाल । गोडा सुन्निएर हुप्प फुलेका । सुखदुःखको साथी लौरो त छँदैछ । उमेरका ७० बसन्त जसोतसो पार गरी ७१ वर्षमात्रै टेकेकी बृद्ध महिला ।

ज्याम्दी गाविस–४ का १३ वर्षीय दीपक विश्वकर्मा र उनको ११ वर्षीय भाइ रुपककी आमा ३५ वर्षीया मैयाले सधैँको लागि बिदा लिइन् । भूकम्पमा घरले किचेर पत्नी मैयाको मृत्यु भएबाट धनबहादुर

उमेरले ७० वर्ष नाघेकी गैरिविसौना देउपुर–७ सल्लेबासकी सावित्री तिमल्सिना हरेक दिन भत्किएको आफ्नो घर हेरेर दिन बिताउँछिन् । सम्पत्तिको रूपमा रहेको दुई तल्ले घर भत्किएपछि नजिकै रहेको पालमा रात कटाएर